Bloemen op zolder

Vier gelukkige kinderen verliezen hun vader bij een verkeersongeluk. Hun verwende moeder wendt zich in wanhoop tot haar ouders, die haar hebben onterfd toen zij vijftien jaar geleden wegliep om met een halfoom te trouwen. Zo verhuizen de kinderen in het holst van de nacht naar het riante landgoed van hun grootouders. Daar mogen ze blijven op voorwaarde dat de kinderen enkel op zolder blijven en de kamer nooit verlaten, omdat de grootvader het niet mag weten. De moeder stemt ermee in en belooft haar kinderen dat het is totdat haar vader/ hun grootvader gestorven is. Hij is ziek en het is een kwestie van dagen. De kinderen krijgen een lijst met regels waar ze zich aan moeten houden. Ze worden ‘verzorgd’ door hun zeer gelovige en sadistische grootmoeder. Grootmoeder brengt elke morgen een picknickmand met eten, in het begin redelijk goed, maar later alleen een paar boterhammen, aardappelen, sla en kip. Nooit een dessert of snoep want daar krijgen ze rotte tanden van en ze kunnen natuurlijk niet naar de tandarts. Als grootvader sterft blijkt zijn testament een codicil te bevatten. Als ooit bewezen wordt dat zijn dochter uit haar eerste huwelijk kinderen heeft raakt ze alles kwijt. Ze neemt de erfenis in ontvangst en wat haar betreft komen de kinderen dus nooit meer vrij, Om het leed wat te verzachten koopt moeder allerlei dure cadeaus, speelgoed, kleren, alles wat ze maar willen. Dagen worden weken, weken worden maanden en uiteindelijk zitten de kinderen er jaren. En hun moeder? Die bezoekt haar kinderen steeds minder frequent. En op een gegeven moment vertelt ze doodleuk dat ze in Europa is geweest en is hertrouwd. Aanvankelijk kregen ze redelijk eten in de picknickmand. Dat werd steeds slechter en minder. Nooit snoep, fruit of iets lekkers. Tot er op een dag ineens donuts, met poedersuiker komen.  Deze worden met name aan de tweeling gegeven. Dan wordt Cory zo ziek dat hij naar het ziekenhuis moet. Ze weten de moeder hiervan te overtuigen. Als de moeder terug uit het ziekenhuis vertelt ze dat Cory gestorven is aan een longinfectie en onder een valse naam is begraven. Als Carrie ook ziek begint te worden gaan er lichtjes branden. Voorzichtig wordt er aan een rat een stukje donut gevoerd; binnen een uur is hij dood.  Dan gaat Chris op zijn laatste rooftocht. Hij is van plan al moeders juwelen te stelen, maar hij komt terug met niets; Moeder is uit Foxworth Hall verhuistd zonder gedag te zeggen aan haar kinderen. Ten einde raad besluiten ze toch te ontsnappen en zijn ze eindelijk vrij. Ondertussen zijn er natuurlijk nog veel meer vreselijke dingen gebeurd, straffen van grootmoeder, ontsnappingsplannen met bijna dodelijke afloop, het eten van ratten als er een week geen eten komt…. Over de auteur Virginia Cleo Andrews groeide op in Portsmouth, Virginia. Ze was een creatief kind en dol op boeken. Door een ongelukkige val op haar vijftiende en een mislukte operatie was haar rug zodanig beschadigd dat ze afhankelijk werd van een rolstoel. Meteen na het verschijnen van haar eerste roman ‘Bloemen Op Zolder,’ kwamen de geruchten over een ongelukkige jeugd op gang. Maar niets is minder waar. ‘Ik heb geen vreselijke jeugd gehad. Het vreselijke eraan waren misschien wel de dingen die ik fantaseerde omdat mijn leven zo gewoon was, en ik wilde dat het opwindender was.” Haar fantasie bleek een goudmijn, want haar eerste roman Bloemen Op Zolder prijkte maandenlang bovenaan de bestsellerlijsten. Niet alleen Andrews verhalen zijn omhuld met mysteries. Over haar geboortedatum deed ze ook altijd erg geheimzinnig want ze wilde niet op haar leeftijd beoordeeld worden. Na haar overlijden op december 1986 verschenen twee nieuwe boeken, waarbij de familie verklaarde dat nog meer van Virginia’s verhalen zouden verschijnen in de toekomst. Pas na voltooiing van de Casteel-serie onthulde de familie Andrews in een open brief dat ze werkten met een zorgvuldig geselecteerde ghostwriter, wiens identiteit strikt geheim wordt gehouden. In samenwerking met deze spookschrijver ordende de familie Andrews verhalen uit de imposante nalatenschap van Virginia en werkte ze verder uit, zodat haar lezers konden blijven genieten van haar bijzondere vertelkunst. Om het werk zo goed mogelijk te doen heeft de ghostwriter eerst alle verhalen van Virginia Andrews ingevoerd in de computer en ze geanalyseerd. Mijn mening Een enorm goed boek. De spanning wordt enorm opgebouwd. Door de schrijfstijl zie je alles voor je en leef je enorm mee.